De bevalling en roze muisjes

Mijn kraamweek zit er alweer even op, maar wat heb ik een fijne kraamtijd gehad! Maar voordat ik die kreeg moest ik toch eerst ‘even’ bevallen. 

Nummer drie blijft verassen, voorweeen, harde buiken, indalen, toch in stuit gaan liggen, weer indalen en nog meer voorweeen. Maar ik had het allemaal voor geen goud willen missen…en stiekem hoop ik dat dit verrassende karakter een voorbode is voor Chloé’s kleine ikje!

Twee dagen voor D-Day had ik vier uur lang weeen om de 6 minuten, en besloot midden in de nacht toch maar de verloskundige te bellen. Haar verlossende woord; “je hebt 1 cm ontsluiting, daar kun je goed al drie weken mee rondlopen” oh my, het was het zoveelste grapje van mijn meisje. 

De dag erna besloot ik om maar een stuk te gaan wandelen, een rondje van 6 km moest lukken! Om er dan bijna op de helft toch achter te komen dat het iets te ambitieus was, niet heel handig, maar kennelijk wel effectief! Ik voelde van alles en eenmaal op het terras aangekomen vond ik wel dat ik een cappuccino had verdient, nee geen decaf, maar the real deal! Ook die hielp! 

Savonds zette het dan echt door, wederom vier uur lang serieuze weeen, om de 6/7 minuten! YES! Tuurlijk doet het pijn, maar ik was gewoon blij dat ze eindelijk zou komen en dat ik haar vast kon houden, of toch niet? Weer stopte het, jeetje, ik durfde die verloskundige niet weer te bellen savonds laat. Ik wilde zowiezo al met een dikke doos bonbons op controle gaan. Dus lichtelijk teleurgesteld naar bed. En ineens was het daar, damn, hoe kan het dat je deze pijn steeds vergeet, DIT is the real deal! Even denk ik, moet ik nu vooral pijn hebben of toch blij zijn en probeer in mijn YES bubble te blijven. Maar nu durfde ik toch zeker te bellen en niet voor niks, 5 cm ontsluiting, hèhè! 

Hophop naar het ziekenhuis, de weeen kon ik prima handelen! Dankzij lieve Laura van de YogaStudio weet ik heel goed hoe ik door middel van mijn ujai adem in mijn eigen bubble kan blijven en dat helpt zo! En uiteindelijk was ze daar na zo’n 8 uurtjes en ruim 8 pond(!!) onze lieve, prachtige Chloé Ana Lune. Ze kwam met haar hand langs haar gezicht, net als superwoman! 

Twee uur later mochten we lekker naar huis en daar was het heerlijk! Met mijn eerste kraamhulp had ik helaas niet zo’n klik, maar na twee dagen durfde ik gelukkig toch te switchen en toen kwam…(hoor je het engelengezang?) Thyrza en wat ben ik haar dankbaar! Geloof me, om mij uit mijn controle modus te krijgen moet je goed zijn! Zij nam de regie over hier thuis, bezorgde mij heel veel rust en heel veel lekkers op bed en daarnaast heb ik met haar het vertrouwen in de borstvoeding terug gekregen en ik heb zelfs een mini voorraadje in de vriezer! Woehoe! 

Een paar dagen later was ik zelf jarig en wat een verrassing wachtte er beneden op me…? Een heerlijke, belachelijk grote Fruit des Mer en Champagne! Mijn favoriete diner, gewoon lekker thuis, wat heerlijk en wat een verrassing! 

De geboortekaartjes kwamen binnen, ik had natuurlijk wel Nanda’s ontwerp gezien, maar ze live kunnen bewonderen is toch veel leuker, en Wow…wat zijn ze mooi geworden, zo blij mee! De foto, de tekst, het goud is echt prachtig tegen de roze achtergrond…Wow! 

Daarna werden we overgoten met de liefste, mooiste kaartjes, berichtjes, cadeautjes en bloemen, zelfs bij nummer drie is het overweldigend en zo ontzettend leuk en fijn om te mogen ontvangen, dank jullie wel allemaal! Mijn kraamweek was echt ge-wel-dig!! En het genieten gaat gewoon nog even door…;-)

Pretty Pregnant update week 35

Whaaaaa! Stop de tijd, please, heel even! Het gaat echt te snel en er gebeurt zoveel… Ken je dat gevoel dat je soms gewoon vergeet te ademen?
35 weken alweer, met een buik waar je U tegen zegt! Ze is prachtig rond en he-le-maal naar voren, maar dat voel ik ook wel. Ik denk toch dat de tand des tijds hierin een beetje meespeelt en misschien was ik ook nog niet geheel hersteld na Reve en denkt mijn lichaam gewoon “Daar gaan we weer!”

Kwaaltjes, eigenlijk mag ik absoluut niet klagen en vlieg ik fluitend door al mijn zwangerschappen heen. En misschien is het ook wel het vliegen wat de kwaaltjes creëert, want dat is namelijk wel wat er in deze zwangerschap meer gebeurt dan in de vorige twee. Want laten we eerlijk zijn, afgelopen jaar was alles behalve kalm. In 1 jaar heb ik mijn vastigheid vaarwel gezwaaid, mijn hart gevolgd en the beautybar geopend, een paar maanden later the skinbar bij Alizonne in Vlijmen opgestart en laten we niet vergeten dat ik ook gewoon nog een huishouden te runnen heb…ik kan wel zeggen; dat vliegen heeft me heel ver gebracht en daar ben ik ook best trots op…

Maar na twee keer voorweeën (een keer op de snelweg, ja echt!) te hebben gehad is het nu toch echt tijd om rustig tot stilstand te komen en te gaan ademen en hoewel dat klinkt als the easiest thing in the world is dat voor mij best een opgave! Ik ben nu aan het afbouwen in the Beautybar en mijn laatste werkdag komt echt in zicht en dan volgt er een heus verlof!

Inmiddels is mijn supermooie mama fiets besteld en verheug ik me erop om nog even samen met mijn meisje leuke dingen doen en hopelijk heel veel fietsen! En ook mijn grote bink kan nog wel wat quality time gebruiken, met hem heb ik een bios date, samen naar Baywatch…mooie meiden kijken… Eh ja, dat dus! Snap je, de tijd gaat echt veel te snel.

Door al het vliegen staan we er soms niet genoeg bij stil hoe ontzettend bijzonder het eigenlijk is om een nieuw leven op de wereld te mogen zetten en wat mij betreft zijn kinderen echt het allermooiste wat je mag ontvangen en daarom ga ik nu heel hard genieten! 

Eindelijk weer schrijven, want ja ik ga je meenemen; de mooiste babykaartjes uitzoeken, ongelimiteerd netflixen, kleertjes voor the little princess shoppen, babykamer helemaal afmaken, heel veel yoga, magazines lezen en die taart eindelijk gaan bakken, dat wil ik al zo lang proberen…Oh my…ik krijg het nog druk 😉

Welcome to the world – sweet, beautiful Rêve – mijn geboorteverhaal

Wow…you rock my world! Daar ben je dan, nog mooier, liever en zachter dan ik me voor kon stellen! En weer dat overweldigende gevoel van ultieme liefde…this is love to the max!

Woensdag was het zo’n dag, rommelend gevoel in mijn buik, maar jij was verrassend rustig, vandaag zou het dan wel eens kunnen gaan gebeuren. Mijn hubby masseerde al 5 avonden op een rij mijn voeten op de drukpunten volgens de voetreflexologie. Super lief en vooral erg relaxed, maar ook een beetje eigenbelang, zo kon hij zelf de voetbal wedstrijden blijven volgen, we houden van win-win situaties 😉
Al twee weken had ik voorweeën en genoot ik van mijn relax modus. Ik leek te reageren op de massages, maar het zette steeds niet door, dus riep lief de hulp van zijn moeder in. Ze kwam woensdag middag en toverde mijn slaapkamer om tot beautysalon en ging aan de slag met mijn voeten en later ook mijn schouders, daar zitten drukpunten welke weeën bevorderend werken.

geboorteverhaalgeboorteverhaal

’s Avonds werd het rommelend gevoel wat intenser, maar ik bleef relaxed. Hubby lief ging zichzelf nog even afmatten in een bootcamp, moest kunnen, want dadelijk was het weer vals alarm. Maar toen ik Valentin naar bed bracht, werd ik onverwacht en halverwege de trap overvallen door een wee, ik wist het gelijk; This is the real deal!
Valentin vond het natuurlijk vreselijk spannend en had het idee dat die baby’s er ieder moment uit kunnen vallen, dus lichtelijke paniek. Ik wist hem gerust te stellen dat baby’s echt hun tijd nemen en dat dit echt maar 1 minuutje duurde, dan kwam ik naar boven. Zijn reactie was priceless: “oke, dan doe ik gewoon of je er niet bent!” Ookal is hij al 11 jaar, ook hij blijft mijn baby. We hebben nog even gezellig gekletst en hem rustig in slaap gebracht, de weeën probeerde ik zo onopvallend mogelijk weg te bijten, maar praate er ook open met hem over onder het motto -het doet dan wel pijn, maar hey, zijn zusje wordt vannacht geboren!-

voorweeen-ctg-scan“Maar ik kroop op handen en voeten naar beneden, met maar een doel, mijn telefoon! Didier moest echt nu naar huis komen!
What was I thinking? Al weken roep ik hoe een zin ik heb in de bevalling, ik ging er een feestje van maken en vond het fantastisch! Bla, bla, bullshit…hoe kon ik deze pijn vergeten zijn?!”

Beneden op de bank ging ik op zoek naar een houding welke goed voelde en met een lichtelijke hysterie in mijn hoofd probeerde ik me al de yoga lessen te herinneren en dat lukte!
Geen idee hoe de houding heette en charmant zag het er zeker weten niet uit, maar ik zat in mijn bubble, vastberaden, hier blijf ik de komende uren! Tussen de weeën door lukte het me zelfs om weg te doezelen en kennelijk is dat de magic trick!geboorteverhaal
De verloskundige contrasteerde de eerste 4 cm ontsluiting, een weg van zo’n 7 uur. Terwijl hubby nog even wat eten voor zichzelf regelde, braken mijn vliezen…Op naar het ziekenhuis, in vieze, natte broek –die was ook van mijn lief! Het liefst had hij mij nog even in een grote vuilniszak gestopt voordat ik zijn auto betrad, maar met een matje mocht het gelukkig ook.
En ja, ook hij wilde onderweg stoppen voor rood…

“Mannen, het is midden in de nacht, er is geen kip op de weg en de verloskundige rijd voor je. Je vrouw heeft de ergste pijn welke jij je echt niet voor kunt stellen en jij wilt stoppen voor rood? What are you thinking?”

In het ziekenhuis aangekomen -we praten hier over een half uur later dan de geconstateerde 4 cm en ik zat nog altijd in mijn bubble- zag de zuster dat dit niet meer lang duurde. Ik mompelde nog wat over pijnbestrijding, want die wilde ik nu wel echt!
Ze trokken mijn kleren uit en constateerde glitters in het vruchtwater (klinkt toch gezelliger dat de medische benaming, welke ik nog steeds niet weet)
“Pijnbestrijding?” zei ze, “lieverd nog 3 weeën en je mag meepersen, je hebt al 9 ½ cm ontsluiting” Oh my, wat ging dit snel en geloof me – daar kan geen yogales tegenop puffen.

geboorteverhaalMaar het was waar, een half uur later lag onze lieve, mooie, zachte Rêve vredig op mijn borst. Onze droom, zo perfect en zo gaaf, ik kon alleen nog maar ademloos naar haar kijken en me laten overmeesteren door het ultieme gevoel van liefde…dit is geluk, dit is waar het allemaal om draait!

geboorteverhaalPijn? Allemaal te verwaarlozen! Zo bijzonder en dankbaar dat ik dit 11 jaar later en in een nu fijne gezinssituatie nog allemaal een keer mee mag maken…

…En mocht er nog ooit een kindje komen, zal ik opnieuw uitkijken naar de bevalling
Love-Zizi-4