Borstvoeding – the tools

Tijdens mijn zwangerschap heb ik behoorlijk op de wipstoel gezeten, ga ik het doen of niet? Ik besloot toch het borstvoedings avontuur opnieuw aan te gaan, ondanks al het vorige drama vol kloofjes, ontstekingen en kolven. 

Heel spannend vond ik het, met die gierende hormonen en mijn vorige twee ‘mislukkingen’ nog vers in mijn geheugen. Maar gelukkig is daar Thyrza, mijn kraamhulp en borstvoedingscoach, die mij voorzichtig weer vertrouwen geeft! Ik besluit er vol voor te gaan en wil zelfs even geen bezoek om me er volledig op te kunnen richten. En niet zonder resultaat; ik ben in mijn kraamweek nog nooit zover gekomen met mijn borstvoeding en heb zelfs een kleine voorraad in de vriezer! 

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik aanmoet met mijn groter wordende borsten, ik snap het nut er wel van, maar verder vind ik het maar lastig. Maar alles voor de beste start van je lievelingetje, toch?

Bomvol motivatie, duik ik in de wereld van borstvoedings ‘tools’, deze heb ik voorheen nooit hoeven te gebruiken. Ik besluit Pamela van prettymum.nl om hulp te vragen, daar ging een wereld voor me open! 
Voedingsbh’s, nachtbh’s, zoogcompressen en tools voor pijnlijke borsten, maar ook mooie doeken om discreet onder te voeden, speciale hempjes, klinkt allemaal niet heel sexy, maar dit heb je wel nodig! 

Wil ik een beugel of alleen padded? Welke maat draag ik normaal en welke tijdens mijn zwangerschap? Vragen waar ik normaal niet over nadenk met mijn mini’s. Normaal draag ik een triangeltje en klaar. Ik laat het aan Pamela over, met haar expertise stuurt ze de padded bh van Carriwell op. ‘Het is niet heel fashionable hoor’, hoor ik haar nog zeggen, maar geloof me, mijn witte blousje, staat erg stylish verantwoord met deze super comfortabele bh! Maar ook een diep uitgesneden shirtje staat lekker sportief door de brede bandjes en veel belangrijker nog, ik voel zelfverzekerd! 

Omdat Chloé flink was afgevallen, en een heerlijke relaxte aard heeft, valt ze vaak in slaap tijdens het drinken waardoor ze niet genoeg binnenkrijgt. Dus gaan we over op het geven van borstvoeding in een flesje zodat ze wat aansterkt. Maar het nieuwe ritme wat dit met zich meebrengt is pittig; aanleggen, bijvoeden en kolven, 7 x per dag (en nacht!), maar ik besluit er voor te gaan, zolang Didier nog thuis is moet het lukken. 

Echter een week later is ze nog niet veel aangekomen en krijgt ze ook ineens hoge koorts! Wat resulteert in een opname in het ziekenhuis! Apparatuur, draadjes, testen en piepjes, arm ding, nog geen twee weekjes oud ligt mijn arme schat daar! De schrik zit er goed in en mijn moedergevoel wil haar vooral veel laten slapen, dus ik skip het aanleggen en geef haar alleen nog maar flesjes. Gelukkig pakt mijn powerwijffie het snel over en is ze snel koortsvrij, maar dan wordt ik zelf doodziek! 

Dit was wel het laatste wat ik nu kon gebruiken! Hoge koorts en rillingen maken dat ik geen besef van tijd meer heb en alleen nog maar wil slapen. Maar liefst 4 dagen lang! Een beginnende borstontsteking en een drama voor mijn melkproductie! Daar gaan we weer, en weer overmant mij het gevoel van falen en wordt ik heen en weer geslingerd door mijn heftige emoties…

Hoe kan het toch dat ik niet meer in staat ben om mijn nuchtere gedachtes oprecht te kunnen voelen en dat ik mezelf vooral een falende moeder vind…

Vroeger bestonden er nog geen kolven & coaches. De hele wereld is in staat haar kind borstvoeding te geven, zelfs tweelingen worden probleemloos tegelijk gevoed, fotomodellen geven tussen de shoots en catwalk momentjes gewoon even de borst en ook alle dieren kunnen het! Ben ik dan teveel bezig met mijn angst, of werken mijn borsten gewoon niet zoals moeder natuur het bedoeld heeft? Verdomme, k*tzooi! Ik wil het zooo graag, misschien wel te graag dan? 

Die handdoek gaat NIET in de ring en daar ga ik weer, met pijn in mijn nek en schouders, met de kolf in de weer om de productie op te hogen, maar is dit wel haalbaar? Na dit weekend moet Didier weer aan het werk en sta ik er alleen voor, hoe reeel is het om het ‘voeden, bijvoeden en kolven’ ritme inmiddels 6 x per dag te herhalen als ik in mijn eentje voor de kids moet zorgen? Ook naar Rêve en Valentin toe was dit geen faire kans. De tranen rollen over mijn wangen, het voelt zo definitief, dit was mijn laatste kans…ik ga afbouwen…

Maar toen dacht ik vanmorgen ineens, misschien heeft ze toch al meer kracht en lukt het me om haar aan de borst te laten drinken, we zijn inmiddels 3 weken verder en het voelde als een allerlaatste poging. En ze dronk! Krachtig en met flinke slokken! Zo had ik haar nog niet eerder zien drinken! Het was zo’n fijn en intiem momentje, alleen van haar en mij! Dat er daarna nog een fles van 90cc inging, kon me niks meer schelen, dit pakken ze ons niet meer af!

Misschien ben ik dan wel een borstvoedings fail, maar hey, wat ben ik blij en trots dat ik het toch nog een kans heb gegeven en ons mini momentje in de ochtend blijft mijn sweet memory!