Borstvoeding – the tools

Tijdens mijn zwangerschap heb ik behoorlijk op de wipstoel gezeten, ga ik het doen of niet? Ik besloot toch het borstvoedings avontuur opnieuw aan te gaan, ondanks al het vorige drama vol kloofjes, ontstekingen en kolven. 

Heel spannend vond ik het, met die gierende hormonen en mijn vorige twee ‘mislukkingen’ nog vers in mijn geheugen. Maar gelukkig is daar Thyrza, mijn kraamhulp en borstvoedingscoach, die mij voorzichtig weer vertrouwen geeft! Ik besluit er vol voor te gaan en wil zelfs even geen bezoek om me er volledig op te kunnen richten. En niet zonder resultaat; ik ben in mijn kraamweek nog nooit zover gekomen met mijn borstvoeding en heb zelfs een kleine voorraad in de vriezer! 

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik aanmoet met mijn groter wordende borsten, ik snap het nut er wel van, maar verder vind ik het maar lastig. Maar alles voor de beste start van je lievelingetje, toch?

Bomvol motivatie, duik ik in de wereld van borstvoedings ‘tools’, deze heb ik voorheen nooit hoeven te gebruiken. Ik besluit Pamela van prettymum.nl om hulp te vragen, daar ging een wereld voor me open! 
Voedingsbh’s, nachtbh’s, zoogcompressen en tools voor pijnlijke borsten, maar ook mooie doeken om discreet onder te voeden, speciale hempjes, klinkt allemaal niet heel sexy, maar dit heb je wel nodig! 

Wil ik een beugel of alleen padded? Welke maat draag ik normaal en welke tijdens mijn zwangerschap? Vragen waar ik normaal niet over nadenk met mijn mini’s. Normaal draag ik een triangeltje en klaar. Ik laat het aan Pamela over, met haar expertise stuurt ze de padded bh van Carriwell op. ‘Het is niet heel fashionable hoor’, hoor ik haar nog zeggen, maar geloof me, mijn witte blousje, staat erg stylish verantwoord met deze super comfortabele bh! Maar ook een diep uitgesneden shirtje staat lekker sportief door de brede bandjes en veel belangrijker nog, ik voel zelfverzekerd! 

Omdat Chloé flink was afgevallen, en een heerlijke relaxte aard heeft, valt ze vaak in slaap tijdens het drinken waardoor ze niet genoeg binnenkrijgt. Dus gaan we over op het geven van borstvoeding in een flesje zodat ze wat aansterkt. Maar het nieuwe ritme wat dit met zich meebrengt is pittig; aanleggen, bijvoeden en kolven, 7 x per dag (en nacht!), maar ik besluit er voor te gaan, zolang Didier nog thuis is moet het lukken. 

Echter een week later is ze nog niet veel aangekomen en krijgt ze ook ineens hoge koorts! Wat resulteert in een opname in het ziekenhuis! Apparatuur, draadjes, testen en piepjes, arm ding, nog geen twee weekjes oud ligt mijn arme schat daar! De schrik zit er goed in en mijn moedergevoel wil haar vooral veel laten slapen, dus ik skip het aanleggen en geef haar alleen nog maar flesjes. Gelukkig pakt mijn powerwijffie het snel over en is ze snel koortsvrij, maar dan wordt ik zelf doodziek! 

Dit was wel het laatste wat ik nu kon gebruiken! Hoge koorts en rillingen maken dat ik geen besef van tijd meer heb en alleen nog maar wil slapen. Maar liefst 4 dagen lang! Een beginnende borstontsteking en een drama voor mijn melkproductie! Daar gaan we weer, en weer overmant mij het gevoel van falen en wordt ik heen en weer geslingerd door mijn heftige emoties…

Hoe kan het toch dat ik niet meer in staat ben om mijn nuchtere gedachtes oprecht te kunnen voelen en dat ik mezelf vooral een falende moeder vind…

Vroeger bestonden er nog geen kolven & coaches. De hele wereld is in staat haar kind borstvoeding te geven, zelfs tweelingen worden probleemloos tegelijk gevoed, fotomodellen geven tussen de shoots en catwalk momentjes gewoon even de borst en ook alle dieren kunnen het! Ben ik dan teveel bezig met mijn angst, of werken mijn borsten gewoon niet zoals moeder natuur het bedoeld heeft? Verdomme, k*tzooi! Ik wil het zooo graag, misschien wel te graag dan? 

Die handdoek gaat NIET in de ring en daar ga ik weer, met pijn in mijn nek en schouders, met de kolf in de weer om de productie op te hogen, maar is dit wel haalbaar? Na dit weekend moet Didier weer aan het werk en sta ik er alleen voor, hoe reeel is het om het ‘voeden, bijvoeden en kolven’ ritme inmiddels 6 x per dag te herhalen als ik in mijn eentje voor de kids moet zorgen? Ook naar Rêve en Valentin toe was dit geen faire kans. De tranen rollen over mijn wangen, het voelt zo definitief, dit was mijn laatste kans…ik ga afbouwen…

Maar toen dacht ik vanmorgen ineens, misschien heeft ze toch al meer kracht en lukt het me om haar aan de borst te laten drinken, we zijn inmiddels 3 weken verder en het voelde als een allerlaatste poging. En ze dronk! Krachtig en met flinke slokken! Zo had ik haar nog niet eerder zien drinken! Het was zo’n fijn en intiem momentje, alleen van haar en mij! Dat er daarna nog een fles van 90cc inging, kon me niks meer schelen, dit pakken ze ons niet meer af!

Misschien ben ik dan wel een borstvoedings fail, maar hey, wat ben ik blij en trots dat ik het toch nog een kans heb gegeven en ons mini momentje in de ochtend blijft mijn sweet memory! 

Welcome to the world, sweet Chloé

Jaaa, daar is ze dan, ons lieve mooie meisje Chloé Ana Lune en wat zijn we allemaal verliefd ❤️

Uiteindelijk is ze met 40weken en 5 dagen gezond op de wereld gekomen, helemaal spontaan en uit zichzelf. Maar liefst 4010 gram en 52 cm lang, dat was best een klus, maar mijn hele bevallingsverhaal bewaar ik nog even voor je, maar dit wereld nieuws wilde ik je niet onthouden!

Wij genieten nog even heel hard door, en…we geven zelfs borstvoeding! 

Heel veel liefs vanuit Pink Cloud #99

The Darkside van je kraamtijd

The Darkside van je kraamtijd
Negen maanden lang kijk je uit naar het moment dat je je kleintje ein-de-lijk in je armen kan houden. Je bent vast een paar keer per dag in de babykamer te vinden, wegdromend in roze of blauwe visoenen. In de tussentijd kijk je je lief nog een keer super verliefd aan…life is great! En any moment wordt het nog fantastischer…

Uhm…hoe fantastisch de kraamtijd ook echt, echt, echt is, ze heeft ook dark side en die verteld niemand je!
Zoals gisteren, ik plof neer op de yoga mat en hoor mezelf zeggen “ik ben gewoon gevlucht thuis, ik heb even een momentje voor mezelf nodig…” slik, en dan voel ik me toch wel schuldig, gek genoeg huist er nog steeds een soort van taboe op, want wij houden niet van klagende mama’s.
Maar ik heb geleerd dat het oke is als je soms naar je kleine wondertje kijkt en denkt; “hey, wie ben jij?” en dat niet al je gedachten even roze (of blauw) zijn. Ik hou van eerlijke mama’s, dus deze is voor jou, lieve (aanstaande) mama’s!

Mijn tip, embrace the darkside – and you will live -and love!

Hormonen, ze maakten jouw lichaam al een tot een rollercoaster, nu zijn ze terug en hoe! Dankzij die hormonen ben jij de eerste dagen onder invloed van adrenaline, dat maakt dat je lekker alert bent als je kleintje huilt, maar zorgt er ook voor dat je ’s nachts geen oog dicht doet.

Diezelfde hormonen maken dat als je eindelijk slaapt, je badend in het zweet wakker wordt! Nee, je hebt echt geen koorts! Ook overdag horen klotsende oksels erbij, zorg dus voor een goede deodorant!

En ergens tussen de derde en vijfde dag, wordt je compleet overvallen door ontzettende huilbuien, zomaar en uit het niets…

Slaap tekort, hier ben je waarschijnlijk op voorbereid, door mede-ouders. Maar je kunt zo moe zijn dat zelf de simpelste vraag lijkt op de million dollar question.

Hoe lief je baby ook is, elke twee a drie uur zal hij van zich laten horen en… ook ‘snachts hebben ze honger, yep…your call! Jij als adrenaline aangedreven mama mag uit je bed en zit je al snel een uurtje op.

Toiletbezoek, de eerste dagen kun je het beste plassen onder de douche, want plassen is de hel! Down under heeft echt een aantal dagen nodig om te herstellen.

Voor die andere boodschap geldt; begin direct na je bevalling met het eten van heel veel vezels –twee kiwi’s op een nuchtere maag doet wonderen- en wel elke dag! Echt doen, want als je dacht dat plassen de hel is, think again!

Stuwing, je borsten veranderen in twee pijnlijke, opgezwollen, lekkende boobies, maatje meloen. Het duurt een aantal dagen tot weken totdat je borsten zich aan hebben gepast aan de behoefte van je baby, dus even doorbijten als je graag borstvoeding geeft.

Borstvoeding, voordat je door hebt hoe je je baby aanlegt aan je borst, kun je gerust een paar dagen (of weken!) verder zijn. En dan het aanhappen van je baby…ai! En mocht je in het bezit zijn van een ongeduldige baby (lees: 99% van alle babies) dan veranderd je lieve, schattige dotje in een soort van grommende, happende gremlin als het niet snel genoeg gaat… Ben gerust, ook dit gaat allemaal over!

Hechtingen, ze maken dat je op geen mogelijke manier kunt zitten, zonder dat het pijn doet. Sommigen zeggen dat je het best op een harde plank kunt gaan zitten, maar mijn ervaring; het helpt geen moer! Ook hiervoor geld, je hebt er iets prachtigs voor terug gekregen, dus even je tandjes op elkaar –of in bed blijven liggen.

Kraambezoek, niemand zit te wachten op de buurvrouw die op de eerste dag haar nieuwe buurtkindje komt bewonderen. Evenmin op prehistorische bevallingsverhalen van verre tante’s of vrienden met een hangover die gezellig twee uur komen ‘borrelen’. Onder deze categorie vallen ook kwijlende kleuters! Niet nu, over een paar weken vindt je ze vast weer heel leuk!

Baby on tour, dacht je dat een bevalling topsport is? Ga dan maar eens voor het eerst een tripje
(lees: volksverhuizing) met je baby ondernemen! Voordat je de luiertas dubbel gecheckt hebt en zeker weet dat je niks vergeten bent, de armpjes van je schatje door het jasje heb gewurmd, mutsje op en de wandelwagen of maxi-cosi met baby gereed hebt, staat niet alleen jou het zweet op je rug, waarschijnlijk heeft je baby alweer honger…;-)

” Gelukkig zijn er nog veel meer mooie kanten aan je kraamweek en daar kan geen darkside tegenop!Het hoort er allemaal bij,
de een heeft er meer last van dan de ander. Over een tijdje zijn dit de verhalen waar je hard om lacht,als je weer wijn mag 😉
Maar bedenk je, ook dit gaat weer over! Net zoals deze tijd, in a blink of an eye is het voorbij,
dus geniet…BIG time!! ”
Love-Zizi

 

mijn gouden kraamtijd

6 gouden weken, in a wink of an eye…
Ik ben kraamvrouw af…Met gemengde gevoelens dringt dit tot me door, enerzijds heb ik zin om weer rustig aan het werk te gaan en back to life, anderzijds vraag ik me af of ik wel genoeg heb genoten van deze speciale weken, want…”Hallo weken, waar zijn jullie gebleven?”

Bekijk bericht