Working mom diary

Jeetje, wat gaat het hard! Echt alle clichés kloppen, een keer knipperen met mijn ogen en het eerste hapje van Chloé is een feit en terwijl zij heerlijk vrolijk ligt te kirren in haar bedje en wordt Rêve a.s. zondag alweer twee jaar! Doe daar nog een gezellige puber bij die inmiddels groter is dan mijzelf, terwijl ik hem gisteren nog in bed legde en het verhaaltje van Hazeltje en Grote Haas vertelde…

Rosalie VoortmanDoor dit besef had ik ontzettend de behoefte om heel even de tijd stil te zetten. En die tijd is zo prachtig vastgelegd door lieve Rosalie, ook mama van maar liefst 4 kids. Ik wilde een zondagmorgen, zoals het bij ons is, zonder poespas en met vieze snoetjes en deze foto’s zijn me nu al zo dierbaar.

Rosalie VoortmanRosalie VoortmanMaar zodra de klok weer begint te tikken, voel ik ook het schuldgevoel aan me knagen.
“Geniet ik wel genoeg, werk ik niet te veel, doe ik wel genoeg leuks met mijn liefjes, leef ik wel in het nu?”
Ik geniet zo van het moederschap en van de grootste liefde van mijn kindjes, het is simpelweg ge-wel-dig en puur geluk! Maar soms, met slaapgebrek iets vaker, steekt die ene f**king procent de kop op.

Ik schreef gisteren nog een comment onder een prachtfoto & prachtcomment van een oud vriendinnetje op Instagram, over deze ene procent, de darkside van het moederschap. Zij reageerde erop met kwetsbaarheid is ook een kracht. Dank je wel, lieve Charlotte voor jouw kwetsbaarheid! Zo zie je maar, je weet nooit hoe jouw kwetsbare verhaal een ander kan helpen.

Rosalie VoortmanDie ene procent, waar wij allemaal mee kampen, maakt het soms even heel pittig en onze maatschappij maakt het er niet makkelijker op, we zijn met zn allen aan het hollen naar morgen, willen carrière, moederschap er top uit zien en ook nog viva la vida met vriendinnen.
Het raakte mij stiekem dieper dan ik had gedacht en daar lag ik snikkend op bed, verscheurt tussen het moederschap en mijn ambitie.

En nee, dan valt het niet mee, als je er midden in zit is het geen fase, maar gewoon heel erg pittig om al die ballen in de lucht te houden. En als wij vrouwen er dan voor elkaar zijn om elkaar te steunen en een blijk van herkenning geven, helpt dat en wordt er even een warme deken van liefde om je heengeslagen en voel je je niet zo eenzaam.

rosaliew voortmanPersoonlijk begrijp ik niet waarom wij vrouwen soms zo venijnig kunnen zijn naar elkaar, in plaats van een afkeurende blik, want hey je hebt ook de keuze om 24/7 bij je kids te zijn…
Ja…? Nog niet zo lang geleden ben ik door een hele pijnlijke situatie ben ik veel meer dan ‘alleen maar’ mijn vastigheid verloren, en ja ik had een keuze.
Misschien koos ik wel voor de moeilijkste weg, maar wel de weg naar mijn geluk!
Mijn eigen zaak opzetten ipv bij de pakken neer te gaan zitten, de tranen komen later maar!
Voor mij betekende dat ook, niet lullen maar poetsen en keihard werken om te zorgen dat er als de sodemieter weer stabiliteit komt! Met die stabiliteit is er inmiddels zoveel meer gekomen, een prachtige zaak waar ik stuk voor stuk fantastische en inspirerende klanten nog mooier mag maken en daar ben ik zo dankbaar voor, alleen maar liefde!
En voor het eerst durf ik nu te zeggen, dat ik daar heel trots op ben!
En ja, die tranen komen nu af en toe…

rosalie VoortmanIk hou zielsveel van mijn moederschap, maar ik hou ook ontzettend veel van mijn werk.
Maakt dat mij een minder toegewijde moeder? Nee, ik denk het niet, ik denk dat het ook mooi is dat je kinderen leren dat je als moeder een keuze hebt en MAG werken. En of het verkeerd is dat ze opgroeien met het idee dat je met knetterhard werken je dromen kunt verwezenlijken, ik denk het niet…

rosalie voortman
Als ik dan weer even naar mijn prachtige gezin op de foto’s kijk, ben ik instant in het nu en geniet ik des te meer.
Iedere vrouw heeft haar eigen verhaal, maar we zijn allemaal tijgers en daar mogen we vreselijk trots op zijn! SHOW YOUR LOVE!

Rosalie VoortmanPhotographer: Rosalie Voorman

De bevalling en roze muisjes

Mijn kraamweek zit er alweer even op, maar wat heb ik een fijne kraamtijd gehad! Maar voordat ik die kreeg moest ik toch eerst ‘even’ bevallen. 

Nummer drie blijft verassen, voorweeen, harde buiken, indalen, toch in stuit gaan liggen, weer indalen en nog meer voorweeen. Maar ik had het allemaal voor geen goud willen missen…en stiekem hoop ik dat dit verrassende karakter een voorbode is voor Chloé’s kleine ikje!

Twee dagen voor D-Day had ik vier uur lang weeen om de 6 minuten, en besloot midden in de nacht toch maar de verloskundige te bellen. Haar verlossende woord; “je hebt 1 cm ontsluiting, daar kun je goed al drie weken mee rondlopen” oh my, het was het zoveelste grapje van mijn meisje. 

De dag erna besloot ik om maar een stuk te gaan wandelen, een rondje van 6 km moest lukken! Om er dan bijna op de helft toch achter te komen dat het iets te ambitieus was, niet heel handig, maar kennelijk wel effectief! Ik voelde van alles en eenmaal op het terras aangekomen vond ik wel dat ik een cappuccino had verdient, nee geen decaf, maar the real deal! Ook die hielp! 

Savonds zette het dan echt door, wederom vier uur lang serieuze weeen, om de 6/7 minuten! YES! Tuurlijk doet het pijn, maar ik was gewoon blij dat ze eindelijk zou komen en dat ik haar vast kon houden, of toch niet? Weer stopte het, jeetje, ik durfde die verloskundige niet weer te bellen savonds laat. Ik wilde zowiezo al met een dikke doos bonbons op controle gaan. Dus lichtelijk teleurgesteld naar bed. En ineens was het daar, damn, hoe kan het dat je deze pijn steeds vergeet, DIT is the real deal! Even denk ik, moet ik nu vooral pijn hebben of toch blij zijn en probeer in mijn YES bubble te blijven. Maar nu durfde ik toch zeker te bellen en niet voor niks, 5 cm ontsluiting, hèhè! 

Hophop naar het ziekenhuis, de weeen kon ik prima handelen! Dankzij lieve Laura van de YogaStudio weet ik heel goed hoe ik door middel van mijn ujai adem in mijn eigen bubble kan blijven en dat helpt zo! En uiteindelijk was ze daar na zo’n 8 uurtjes en ruim 8 pond(!!) onze lieve, prachtige Chloé Ana Lune. Ze kwam met haar hand langs haar gezicht, net als superwoman! 

Twee uur later mochten we lekker naar huis en daar was het heerlijk! Met mijn eerste kraamhulp had ik helaas niet zo’n klik, maar na twee dagen durfde ik gelukkig toch te switchen en toen kwam…(hoor je het engelengezang?) Thyrza en wat ben ik haar dankbaar! Geloof me, om mij uit mijn controle modus te krijgen moet je goed zijn! Zij nam de regie over hier thuis, bezorgde mij heel veel rust en heel veel lekkers op bed en daarnaast heb ik met haar het vertrouwen in de borstvoeding terug gekregen en ik heb zelfs een mini voorraadje in de vriezer! Woehoe! 

Een paar dagen later was ik zelf jarig en wat een verrassing wachtte er beneden op me…? Een heerlijke, belachelijk grote Fruit des Mer en Champagne! Mijn favoriete diner, gewoon lekker thuis, wat heerlijk en wat een verrassing! 

De geboortekaartjes kwamen binnen, ik had natuurlijk wel Nanda’s ontwerp gezien, maar ze live kunnen bewonderen is toch veel leuker, en Wow…wat zijn ze mooi geworden, zo blij mee! De foto, de tekst, het goud is echt prachtig tegen de roze achtergrond…Wow! 

Daarna werden we overgoten met de liefste, mooiste kaartjes, berichtjes, cadeautjes en bloemen, zelfs bij nummer drie is het overweldigend en zo ontzettend leuk en fijn om te mogen ontvangen, dank jullie wel allemaal! Mijn kraamweek was echt ge-wel-dig!! En het genieten gaat gewoon nog even door…;-)

Borstvoeding – the tools

Tijdens mijn zwangerschap heb ik behoorlijk op de wipstoel gezeten, ga ik het doen of niet? Ik besloot toch het borstvoedings avontuur opnieuw aan te gaan, ondanks al het vorige drama vol kloofjes, ontstekingen en kolven. 

Heel spannend vond ik het, met die gierende hormonen en mijn vorige twee ‘mislukkingen’ nog vers in mijn geheugen. Maar gelukkig is daar Thyrza, mijn kraamhulp en borstvoedingscoach, die mij voorzichtig weer vertrouwen geeft! Ik besluit er vol voor te gaan en wil zelfs even geen bezoek om me er volledig op te kunnen richten. En niet zonder resultaat; ik ben in mijn kraamweek nog nooit zover gekomen met mijn borstvoeding en heb zelfs een kleine voorraad in de vriezer! 

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik aanmoet met mijn groter wordende borsten, ik snap het nut er wel van, maar verder vind ik het maar lastig. Maar alles voor de beste start van je lievelingetje, toch?

Bomvol motivatie, duik ik in de wereld van borstvoedings ‘tools’, deze heb ik voorheen nooit hoeven te gebruiken. Ik besluit Pamela van prettymum.nl om hulp te vragen, daar ging een wereld voor me open! 
Voedingsbh’s, nachtbh’s, zoogcompressen en tools voor pijnlijke borsten, maar ook mooie doeken om discreet onder te voeden, speciale hempjes, klinkt allemaal niet heel sexy, maar dit heb je wel nodig! 

Wil ik een beugel of alleen padded? Welke maat draag ik normaal en welke tijdens mijn zwangerschap? Vragen waar ik normaal niet over nadenk met mijn mini’s. Normaal draag ik een triangeltje en klaar. Ik laat het aan Pamela over, met haar expertise stuurt ze de padded bh van Carriwell op. ‘Het is niet heel fashionable hoor’, hoor ik haar nog zeggen, maar geloof me, mijn witte blousje, staat erg stylish verantwoord met deze super comfortabele bh! Maar ook een diep uitgesneden shirtje staat lekker sportief door de brede bandjes en veel belangrijker nog, ik voel zelfverzekerd! 

Omdat Chloé flink was afgevallen, en een heerlijke relaxte aard heeft, valt ze vaak in slaap tijdens het drinken waardoor ze niet genoeg binnenkrijgt. Dus gaan we over op het geven van borstvoeding in een flesje zodat ze wat aansterkt. Maar het nieuwe ritme wat dit met zich meebrengt is pittig; aanleggen, bijvoeden en kolven, 7 x per dag (en nacht!), maar ik besluit er voor te gaan, zolang Didier nog thuis is moet het lukken. 

Echter een week later is ze nog niet veel aangekomen en krijgt ze ook ineens hoge koorts! Wat resulteert in een opname in het ziekenhuis! Apparatuur, draadjes, testen en piepjes, arm ding, nog geen twee weekjes oud ligt mijn arme schat daar! De schrik zit er goed in en mijn moedergevoel wil haar vooral veel laten slapen, dus ik skip het aanleggen en geef haar alleen nog maar flesjes. Gelukkig pakt mijn powerwijffie het snel over en is ze snel koortsvrij, maar dan wordt ik zelf doodziek! 

Dit was wel het laatste wat ik nu kon gebruiken! Hoge koorts en rillingen maken dat ik geen besef van tijd meer heb en alleen nog maar wil slapen. Maar liefst 4 dagen lang! Een beginnende borstontsteking en een drama voor mijn melkproductie! Daar gaan we weer, en weer overmant mij het gevoel van falen en wordt ik heen en weer geslingerd door mijn heftige emoties…

Hoe kan het toch dat ik niet meer in staat ben om mijn nuchtere gedachtes oprecht te kunnen voelen en dat ik mezelf vooral een falende moeder vind…

Vroeger bestonden er nog geen kolven & coaches. De hele wereld is in staat haar kind borstvoeding te geven, zelfs tweelingen worden probleemloos tegelijk gevoed, fotomodellen geven tussen de shoots en catwalk momentjes gewoon even de borst en ook alle dieren kunnen het! Ben ik dan teveel bezig met mijn angst, of werken mijn borsten gewoon niet zoals moeder natuur het bedoeld heeft? Verdomme, k*tzooi! Ik wil het zooo graag, misschien wel te graag dan? 

Die handdoek gaat NIET in de ring en daar ga ik weer, met pijn in mijn nek en schouders, met de kolf in de weer om de productie op te hogen, maar is dit wel haalbaar? Na dit weekend moet Didier weer aan het werk en sta ik er alleen voor, hoe reeel is het om het ‘voeden, bijvoeden en kolven’ ritme inmiddels 6 x per dag te herhalen als ik in mijn eentje voor de kids moet zorgen? Ook naar Rêve en Valentin toe was dit geen faire kans. De tranen rollen over mijn wangen, het voelt zo definitief, dit was mijn laatste kans…ik ga afbouwen…

Maar toen dacht ik vanmorgen ineens, misschien heeft ze toch al meer kracht en lukt het me om haar aan de borst te laten drinken, we zijn inmiddels 3 weken verder en het voelde als een allerlaatste poging. En ze dronk! Krachtig en met flinke slokken! Zo had ik haar nog niet eerder zien drinken! Het was zo’n fijn en intiem momentje, alleen van haar en mij! Dat er daarna nog een fles van 90cc inging, kon me niks meer schelen, dit pakken ze ons niet meer af!

Misschien ben ik dan wel een borstvoedings fail, maar hey, wat ben ik blij en trots dat ik het toch nog een kans heb gegeven en ons mini momentje in de ochtend blijft mijn sweet memory! 

Welcome to the world, sweet Chloé

Jaaa, daar is ze dan, ons lieve mooie meisje Chloé Ana Lune en wat zijn we allemaal verliefd ❤️

Uiteindelijk is ze met 40weken en 5 dagen gezond op de wereld gekomen, helemaal spontaan en uit zichzelf. Maar liefst 4010 gram en 52 cm lang, dat was best een klus, maar mijn hele bevallingsverhaal bewaar ik nog even voor je, maar dit wereld nieuws wilde ik je niet onthouden!

Wij genieten nog even heel hard door, en…we geven zelfs borstvoeding! 

Heel veel liefs vanuit Pink Cloud #99