Borstvoeding

Zwanger zijn vond ik fantastisch, de bevalling een feestje, maar die borstvoeding…
Deze keer zou ik er helemaal voor gaan, ik had er alle vertrouwen in en stond er ook heel relaxt in “lukt het niet, dan is flesvoeding ook prima”
…so wake-up inner-Doutzen!

Net bevallen werd Rêve in het ziekenhuis aan mijn borst gelegd en op enige onzekerheid na, ging het zowaar goed! Een paar uur later werd ze opnieuw aangelegd, maar nu al kwamen de tepelhoedjes uit de kast, mijn huid was wel erg kwetsbaar en kleine kloofjes kwamen tevoorschijn…flashback…11 jaar geleden, begon zo het borstvoedingsdrama bij Valentin. Maar hey, deze keer gaat me dit lukken!

Voor mijn gevoel brengt de hele wereld hun kroost groot aan de borst!
Niet alleen mijn vriendinnen, maar ook de fashionmum’. En dat terwijl ze een de wereld overvliegen, 6 weken na de bevalling alweer beeldig op de catwalk paraderen en gezellig tussen haar en make-up door hun kindje voeden, jawel, aan de borst!
Dan moet mij dat toch ook lukken!

Met een vers paar tepelhoedjes verlaat ik het ziekenhuis, thuis wacht een doorgewinterde kraamhulp en de borstvoedingsthee is niet aan te slepen, bring it on! Liggend lijkt het me wel heel fijn en dit blijkt een goede match!
Rêve hapt goed en blijkt een dorstig meisje, zij doet het fantastisch! Toch springen de tranen in mijn ogen van de pijn, 10 vreselijk pijnlijke secondes. “Naarmate de borstvoeding vordert, wordt de pijn minder” beloofd de kraamhulp.

Op dag 2 wordt Didier naar het borstvoedingscentrum gestuurd, de krachtigste dubbele kolf en kloofjescrèmes worden aangesleept. Inmiddels zijn mijn borsten al zo gehavend dat ik nog maar aan een kant kan voeden en dus moet ik gaan starten met kolven. Ben ik dan zo anders als AL die vrouwen, mijn onzekerheid groeit…maar toch lukt het me om tien hele dagen mijn lieve meisje aan één borst voeden, ik voel me on top of the world! En ook de melkproductie is er een van het kaliber Campina!

Maar dan slaat het noodlot toe…een beginnende borstontsteking aan beide kanten, rode harde plekken en verhoging…hier was ik misschien nog wel het bangst voor. Op zaterdag avond wordt Didier naar het ziekenhuis gestuurd voor pijnstillers en antibiotica en ik mag elke 3 uur als Zizi 63 aan de kolf. De borstvoeding loopt door de verhoging terug, maar stug doorkolven maakt dat het weer enigszins op peil komt, maar mijn onzekerheid is gegroeid. Waarom lukt het mij niet, ik doe het niet fantastisch!
Ik schakel de hulp van een lactatiekundige in, eentje welke geen lid is van de borstvoedingsmaffia. Ze geeft fantastische tips en ook weer wat zelfvertrouwen. Ik mag haar de komende tijd ook bellen en appen voor mijn vragen en dat geeft een heel fijn gevoel.

“Mijn advies, laat in het begin van je kraamweek een lactatiekundige meekijken en wacht er niet te lang mee!”

Rêve heeft meer honger dan ik kan produceren. Het vinden van de juiste hoeveelheid flesvoeding na een sessie borstvoeding is een staaltje hogere wiskunde. Ook lijkt ze meer last te hebben van krampjes als ze flesvoeding heeft gekregen. Inmiddels zijn mijn borsten weer genezen en kan ze uit beide borsten drinken, maar de gewenning van de fles maakt haar tot een hongerige, ongeduldige baby, logisch die fles gaat veel sneller! Haar gehuil gaat door merg en been en de tranen rollen over mijn wangen…wat voel ik me een ongelofelijke sukkel dat dit me niet lukt! Als we dan weer een voeding overleefd hebben, dan beginnen haar darmkrampjes en daarmee het schuldgevoel, want bij alleen borstvoeding heeft ze daar minder last van…ik hou het wederom niet droog.

’s Ochtends lukt het me om borstvoeding te geven, dan heb ik genoeg melk en heb ik dat fijne momentje met mijn meisje, want als het eenmaal lukt is het zo fijn!
Ik besluit om ’s ochtends borstvoeding te geven en de rest te gaan kolven en met een fles te geven. Het is best een tijdrovende bedoeling, maar ik doe het met liefde, borstvoeding is immers het beste voor je kindje. Gelukkig krijg ik de slimme borstkolf van Difrax. Deze is ontwikkeld voor werkende mama’s en hoef je dus niet vast te houden, Liberté! Heel discreet zit de kolf verstopt in je bh, via een dun slangetje, loopt je melk in de fles. Nu kan ik schrijven en kolven tegelijk, fantastisch!

In de 8ste week heeft de griep me flink te pakken en loopt de melkproductie dramatisch terug… status: 3 x kolven voor een volle fles!
Opnieuw komen de tranen… Ik gooi de handdoek in de ring, het is over!

Tepelhoedjes, kloofjescrème, uren kolven, een dubbele borstontsteking, de lactatiekundige op speeddial, Plan A,B, C, D…, liters borstvoedingsthee en nog meer tranen…het mocht niet baten en hoe relaxt ik er ook in ging, toch doet het pijn…
Love-Zizi
B
y the way, dit is alweer twee weken geleden geschreven. We zijn er inmiddels weer heel relaxt onder en flesvoeding heeft ook vele voordelen! Zo is een tripje maken heel easy, hebben we nu een ritme en daarmee veel meer rust – daar doen zowel Rêve als ik het heel goed op!

borstvoeding

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *